Πριν λίγες μέρες βίωσα την διάρρηξη του μικρού μου σπιτιού, που έχω στον ελαιώνα λίγο έξω από την Ξάνθη. Ένα χώρο ανάσας που έχει ο άνθρωπος της πόλης για ξεκουραστεί και να ξεφύγει από το άγχος και το στρές. Όμως η ληστεία και ο βανδαλισμός ήρθαν να προσθέσουν επί πλέον ψυχικό άγχος, αγανάκτηση και ανασφάλεια.
Δεν ήταν μόνο μια οικονομική ζημιά χιλιάδων ευρώ. Ήταν μία υπενθύμιση ότι σχεδόν όλοι οι πολίτες της ελληνικής περιφέρειας ζουν πλέον με καθημερινό φόβο και αίσθημα εγκατάλειψης από το κράτος. Για ένα δύο κιλά χαλκού και ένα ελάχιστο οικονομικό όφελος 10- 20 € καταστράφηκε μια περιουσία και μαζί της το αίσθημα ασφάλειας που δικαιούται κάθε άνθρωπος.
Στο έγκλημα και οι κλεπταποδόχοι επιχειρηματίες που αγοράζουν τα κλοπιμαία, αλλά και το ίδιο το κράτος με την αστυνομία και την δικαιοσύνη να μην μπορούν να δώσουν λύση στο πρόβλημα.
Έσπασαν πόρτες, φωτοβολταϊκά ,ηλιακό θερμοσίφωνα έκλεψαν ότι υπήρχε από χαλκό, χάλκινα σκεύη, καλώδια χοντρά, την χάλκινη σερπαντίνα από τον ηλιακό θερμοσίφωνα τον οποίο κατέστρεψαν, Πέταξαν και κατέστρεψαν τον ινβέρντερ, μια τηλεόραση, δύο μεγάλες μπαταρίες 200 Αh και έκαναν πολλές άλλες καταστροφές.
Το πρόβλημα όμως δεν αφορά μόνο την εγκληματικότητα, αλλά και τη διαχρονική αποτυχία της πολιτείας να αντιμετωπίσει ουσιαστικά την κοινωνική περιθωριοποίηση των Ρομά.
Η αστυνομία πολλές φορές καταφέρνει και συλλαμβάνει τους δράστες, με τεράστιο κόστος αστυνόμευσης που το πληρώνουμε όλοι μας, όμως οι πολίτες βλέπουν συχνά τα ίδια πρόσωπα να επιστρέφουν γρήγορα στην ίδια παραβατική δραστηριότητα. Αυτό υπονομεύει την εμπιστοσύνη προς τη Δικαιοσύνη που δεν τους στέλνει φυλακή και έτσι ενισχύει την οργή της κοινωνίας.
Η λύση όμως δεν μπορεί να είναι μόνο η καταστολή. Χρειάζεται μια μεγάλη, οργανωμένη και υποχρεωτική πολιτική κοινωνικής ένταξης. Αντί το κράτος να δαπανά τεράστια ποσά αποκλειστικά σε επιδόματα και συνεχή αστυνόμευση, θα μπορούσε να κατευθύνει σημαντικό μέρος αυτών των πόρων σε προγράμματα πραγματικής εργασίας και εκπαίδευσης.
Προτείνω η κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία να θεσπίσουν ένα νέο πλαίσιο: επιδοτήσεις όχι απλώς για παθητική ενίσχυση, αλλά προς εργοδότες που θα προσλαμβάνουν και θα εκπαιδεύουν Ρομά σε κανονικές θέσεις εργασίας, με σταθερό έλεγχο παρουσίας, εκπαίδευσης και κοινωνικής προσαρμογής. Παράλληλα, να εφαρμοστεί υποχρεωτική σχολική φοίτηση των παιδιών, επαγγελματική κατάρτιση και σταδιακή διάλυση των γκέτο που αναπαράγουν την κουλτούρα της φτώχειας και της κοινωνικής απομόνωσης.
Η πρόσφατη εμπειρία μου από την Κίνα ανέδειξε πόσο διαφορετική μπορεί να είναι μια κοινωνία όταν το κράτος επιβάλλει κανόνες, εργασία, πειθαρχία και ουσιαστική κοινωνική οργάνωση. Εκεί η ασφάλεια θεωρείται αυτονόητη. Η παραβατικότητα δεν αντιμετωπίζεται με ανοχή, αλλά ούτε και με εγκατάλειψη κοινωνικών ομάδων στο περιθώριο.
Η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα στρατηγική: αυστηρή εφαρμογή των νόμων για όσους παρανομούν, αλλά ταυτόχρονα πραγματικές ευκαιρίες ένταξης, εργασίας και αξιοπρέπειας για όλους τους Ρομά ώστε να ενσωματωθούν δημιουργικά στην κοινωνία. Η κοινωνική ειρήνη δεν θα έρθει ούτε με αδιαφορία ούτε και με αφορισμούς αλλά με σοβαρή κρατική πολιτική, ευθύνη και αποφασιστικότητα.
Κύριε πρωθυπουργέ δυστυχώς στον τομέα αυτό της κοινωνικής ειρήνης, της ένταξης των Ρομά στην κοινωνία, η κυβέρνηση σας δεν έκανε τίποτε διαφορετικό από όλους τους προκατόχους σας.
Νομίζω πώς είναι η ώρα να αναλάβετε δράση και να φέρετε την κοινωνική ειρήνη και το αίσθημα ασφάλειας σε όλη την ελληνική κοινωνία. Να μην τρέμει ο απλός πολίτης από το φόβο των επιθέσεων, των καταστροφών, των κλοπών, ακόμη και της ζωής του από τους Ρομά.
Θέλω να καλέσω μέσα από αυτή την επιστολή, πρόταση, διαμαρτυρία, όσους συμπολίτες μου θέλουν να συμμετέχουν σε μια προσπάθεια μέσα από μια ομάδα, που θα ασχοληθεί και θα πιέσει ώστε να λυθεί οριστικά το τεράστιο αυτό πρόβλημα με την κοινωνική ένταξη των Ρομά πανελλαδικά και πανευρωπαϊκά.
Για τις ομάδες κοινωνικής δράσης
Κομνηνός Γεώργιος
Οικονομολόγος πολιτικός ερευνητής
Share this
EmoticonEmoticon