-Aυτό που βλέπουμε με τον Αλέξη Τσίπρα, δεν είναι κάτι καινούργιο, πάντως. Είναι, ένας επαναπροσδιορισμός, ένα "rebranding", μία ιστορία που, στον χώρο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, την έχουμε ξαναδεί.
Γράφει ο Γρηγόρης Καραγιαννίδης
«Με λένε Αλέξη και είμαι Σοσιαλδημοκράτης». Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς «Με λένε Αλέξη και, πάντα, ήμουν Σοσιαλδημοκράτης, απλά, δεν το είχα πει σε κανέναν. Τώρα, το λέω».
Κάπως έτσι, μας (ξανα)συστήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, μέσα από το βιβλίο του «Ιθάκη», και μέσα από την ιδρυτική διακήρυξη του νέου κόμματος, που παρουσίασε στις 26 Μάη.
Το όλο νόημα αυτών, θα μπορούσε να αποτυπωθεί με τις φράσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην αρχή του κειμένου.
Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Επειδή, η κουβέντα περί «Ριζοσπαστικής Αριστεράς», ήταν μεγάλη. Τι θα γίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ, τι θα κάνει η «Νέα Αριστερά», και άλλα πολλά...
Μόνο που, στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχουμε να κάνουμε με την ριζοσπαστική αριστερά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, το «διαζύγιο» με τη Ριζοσπαστική Αριστερά, το πήρε τον Ιούλη του 2015. Έπειτα, ακολούθησε μία κυβέρνηση φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας, διαχείρισης του καπιταλισμού κλπ (μία αντικειμενική ματιά στα πεπραγμένα της δεύτερης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, τα λέει όλα)...
Τουλάχιστον, με το νέο κόμμα, όλο αυτό, γίνεται ξεκάθαρο και προγραμματικά.
Μην έχετε αυταπάτες λοιπόν. Μιλάμε με όρους Σοσιαλδημοκρατίας, που έχει σκοπό μία αστική κυβέρνηση διαχείρισης.
Οπότε, ας μείνει η Ριζοσπαστική Αριστερά, «έξω από το κάδρο». Χωρίς αυταπάτες. Οι διεργασίες που αφορούν την ΕΛ.Α.Σ., αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νε.Αρ κλπ, είναι γεγονότα που αφορούν την κεντροαριστερά.
Κι αυτό, διότι, η Ριζοσπαστική Αριστερά, επιθυμεί μετασχηματισμό της κοινωνίας, αλλαγή στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής (βασικά, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ τους), και ανατροπή του καπιταλισμού. Κάτι που, προγραμματικά, τουλάχιστον, εκτός του ΚΚΕ, υπάρχει σε κόμματα και οργανώσεις, όπως η ΛΑ.Ε., η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο «μ-λ χώρος», σε ένα μέρος του Αντιεξουσιαστικού χώρου κλπ...
Οπότε, είναι λάθος η απόδοση του όρου σε χώρους που, πλέον, δεν έχουν καμία σχέση με τον στόχο της ανατροπής.
Δεν το λέω υβριστικά, δεν το λέω με τάση υποτίμησης, αλλά, διότι έτσι έχουν τα πράγματα.
Θα κλείσω, λέγοντας πως, αυτό που βλέπουμε με τον Αλέξη Τσίπρα, δεν είναι κάτι καινούργιο, πάντως. Είναι, ένας επαναπροσδιορισμός, ένα "rebranding", μία ιστορία που, στον χώρο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, την έχουμε ξαναδεί.
Τον Φλεβάρη του 1991, στο 20ό του Συνέδριο, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα [Partitio Comunista Italiano], μετατράπηκε σε «Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς» [Partito Democratico della Sinitra], για να γίνει το 1998 «Δημοκράτες της Αριστεράς» [Democratici di Sinistra], και το 2007 «Δημοκρατικό Κόμμα» [Partito Democratico] -συγχωνευμένο, το τελευταίο, μάλιστα, με τμήμα της Χριστιανοδημοκρατίας!-.
Ο Αλέξης Τσίπρας, δηλαδή, ακολούθησε, το παράδειγμα των Ochetto, D' Alema, κλπ...
Οπότε, το όλο «σήριαλ», δεν αφορά την Ριζοσπαστική Αριστερά...
Γρηγόρης Καραγιαννίδης
Share this
EmoticonEmoticon