1η Μαΐου 1886 – 1η Μαΐου 2026. 140 χρόνια μετά τα γεγονότα στο Σικάγο, η Πρωτομαγιά δεν αποτελεί απλώς μια επέτειο, είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν χαρίστηκαν. Κατακτήθηκαν μέσα από αγώνες, συγκρούσεις και θυσίες.
Όταν ο συνδικαλισμός και η προσφορά είναι κομμάτι της ίδιας σου της ταυτότητας, μια ζωντανή κληρονομιά από την οικογένειά σου, δεν μένεις στα λόγια ούτε σε τυπικές αναφορές. Στέκεσαι μπροστά, υπερασπίζεσαι τις αξίες αυτές στην πράξη και δεν τις παραχωρείς σε κανέναν «όψιμο αγωνιστή» που αυτοχαρακτηρίζεται προοδευτικός και δημοκράτης, αλλά δεν σέβεται την πλειοψηφία.
Γιατί όσοι αγωνίστηκαν και αγωνίζονται πραγματικά για μια καλύτερη ζωή, για το δίκιο και την εργασία, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, προέρχονται από όλες τις πολιτικές ιδεολογίες και όχι μόνο από συγκεκριμένες.
Όταν ο παππούς σου, του οποίου το όνομα έχεις, το 1947 στάθηκε όρθιος και ήταν από τα πρώτα μέλη του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ξάνθης (με Α.Μ.: 261) και του Συνδικάτου Καπνεργατών, σε εποχές που άλλοι κρύβονταν, τότε δεν έχεις το δικαίωμα ούτε να ξεχάσεις ούτε να κάνεις πίσω.
Αυτή η ιστορία δεν είναι απλώς μνήμη.
Είναι ευθύνη. Είναι αγώνας που συνεχίζεται. Είναι φλόγα που δεν σβήνει. Και απέναντι σε αυτή την παρακαταθήκη, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να στέκεσαι όρθιος, να παλεύεις και να τιμάς με πράξεις όσα εκείνος υπερασπίστηκε δημοκρατικά.
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2026
1 Μαΐου 2026
Ομιλία του Χαράλαμπου Ευστρατίου στο Εργατικό Κέντρο Ξάνθης
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
1η Μαΐου 1886 – 1η Μαΐου 2026. 140 χρόνια μετά τα γεγονότα στο Σικάγο, η Πρωτομαγιά δεν αποτελεί απλώς μια επέτειο, είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν χαρίστηκαν. Κατακτήθηκαν μέσα από αγώνες, συγκρούσεις και θυσίες.
Σήμερα, έχουμε την ευθύνη όχι μόνο να τα διαφυλάξουμε, να τα υπερασπιστούμε αλλά και να τα προστατεύσουμε από όσους επιχειρούν να τα υπονομεύσουν, αλλοιώνοντας την ίδια την έννοια της εκπροσώπησης.
Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή, μέσα σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων απαιτήσεων, εντατικοποίησης της εργασίας και διαρκούς πίεσης για «αποδοτικότητα», την ίδια στιγμή που το κόστος ζωής εκτοξεύεται και οι μισθοί παραμένουν στάσιμοι. Οι αντοχές μας εξαντλούνται.
Η ανάπτυξη δεν είναι επικοινωνιακό αφήγημα. Είναι ουσιαστική προϋπόθεση για αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Και σε καμία περίπτωση δεν υπηρετείται ούτε από έναν συνδικαλισμό βιτρίνας ούτε από μηχανισμούς που λειτουργούν ως προεκτάσεις κομμάτων.
Διεκδικούμε:
• πραγματικές και ουσιαστικές αυξήσεις αποδοχών, όχι λογιστικές αυταπάτες,
• ένα δίκαιο και διαφανές μισθολόγιο χωρίς εξαιρέσεις,
• την αποκατάσταση της αξιοκρατίας, που σήμερα υπονομεύεται από σκοπιμότητες,
• ουσιαστική βελτίωση των συνθηκών εργασίας, όχι επικοινωνιακές εξαγγελίες,
• ισχυρές και λειτουργικές δημόσιες υπηρεσίες,
• σοβαρή και αποτελεσματική αξιοποίηση της τεχνολογίας, όχι πρόχειρα «ψηφιακά έργα βιτρίνας»,
• πολιτικές που ενισχύουν πραγματικά την αγοραστική δύναμη, η οποία έχει καταρρεύσει,
• υπεύθυνη και διαφανή διαχείριση των δημόσιων οικονομικών.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Η Πρωτομαγιά είναι ημέρα ευθύνης. Και αυτή η ευθύνη δεν μπορεί να συμβιβαστεί με έναν συνδικαλισμό που έχει μετατραπεί σε κομματικό παραμάγαζο.
Όταν αποκλείεις σωματεία, φιμώνεις συναδέλφους και εργαλειοποιείς διαδικασίες για να ελέγχεις αποτελέσματα, δεν υπηρετείς τον συνδικαλισμό, υπηρετείς τη χειραγώγηση.
Όταν αγνοείς αποφάσεις, παραβιάζεις πρακτικά και περιφρονείς τη βούληση της πλειοψηφίας, δεν υπερασπίζεσαι τη δημοκρατία, την απαξιώνεις.
Όταν επιχειρείς να κατασκευάσεις «εκπροσώπους» εκτός θεσμικών διαδικασιών και χωρίς καταγραφή στα πρακτικά της εφορευτικής επιτροπής, δεν πρόκειται για λάθος. Πρόκειται για συνειδητή θεσμική εκτροπή.
Ας ειπωθεί καθαρά ότι για συγκεκριμένους συναδέλφους ο συνδικαλισμός έχει πάψει να αποτελεί εργαλείο διεκδίκησης. Έχει μετατραπεί σε μηχανισμό ελέγχου, εσωκομματικής πειθαρχίας, διατήρησης επιρροής και κομματικής προβολής.
Άλλωστε, σήμερα οι ίδιοι δεν βρίσκονται μαζί μας εδώ, στο μνημείο του καπνεργάτη, αλλά σε ξεχωριστή κομματική συγκέντρωση, μακριά από την επίσημη συγκέντρωση των εργαζομένων του Εργατικού Κέντρου.
Και το τίμημα αυτής της στάσης το πληρώνουν οι εργαζόμενοι. Στασιμότητα, αποδυνάμωση των σωματείων, απουσία ουσιαστικών λύσεων και πλήρης απαξίωση της εκπροσώπησης.
• Καμία πρόοδος.
• Καμία αξιοπιστία.
• Καμία εμπιστοσύνη.
Όσοι οδήγησαν στην αδρανοποίηση του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ στην Ξάνθη οφείλουν ξεκάθαρες απαντήσεις και έχουν ευθύνες. Όχι επικοινωνιακές υπεκφυγές, αλλά ξεκάθαρη λογοδοσία απέναντι στους εργαζόμενους που αποκλείστηκαν και απαξιώθηκαν.
Όσοι αγνόησαν δικαστικές αποφάσεις, θεσμικά πρακτικά και τη ρητή βούληση της πλειοψηφίας, δεν μπορούν να εμφανίζονται ως υπερασπιστές της δημοκρατίας. Τη δημοκρατία οφείλεις να τη σέβεσαι στην πράξη, δεν την επικαλείσαι κατά το δοκούν.
Και όσοι επιχειρούν, με αυθαίρετες διαδικασίες, να ακυρώσουν εκλογές και να «κατασκευάσουν» αντιπροσώπους, δεν πλήττουν απλώς τη νομιμότητα, διαλύουν τον ίδιο τον πυρήνα της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης.
Αυτό δεν είναι συνδικαλισμός. Είναι θεσμική και συνδικαλιστική εκτροπή σε πλήρη εξέλιξη.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Η εποχή του εκφοβισμού έχει τελειώσει.
Η Πρωτομαγιά μάς θυμίζει ότι οι αγώνες απαιτούν καθαρές γραμμές, ξεκάθαρες θέσεις και σύγκρουση με καθετί που υπονομεύει τους εργαζόμενους, ακόμη κι αν αυτό βρίσκεται μέσα στους ίδιους τους θεσμούς εκπροσώπησης.
Ή με τους εργαζόμενους ή με τους Κομματικούς μηχανισμούς.
Ενδιάμεσες στάσεις δεν υπάρχουν.
Χαράλαμπος Ευστρατίου
Μέλος του ΔΣ της ΟΣΥΑΠΕ
Με την παράταξη της Περιφερειακής Συμμαχίας
Share this
EmoticonEmoticon