«Πολύ παλιά θυμάμαι υπήρχαν αυτά τα δύο μαγαζάκια στον τοίχο του παντοπωλείου των Αδελφών Φιλιππίδη απέναντι από το συνεργείο του Σίμου Σαρρίδη.
Εικόνες μιας εποχής που τελείωσε οριστικά.Η λιτότητα του τοπίου.
Η σοφία του ελάχιστου.
Η εφευρετικότητα της ανάγκης.
Εδώ όπου γιόρταζαν οι αποχρώσεις και οι μετατονισμοί.
Συναισθήματα που μεταδίδουν συγκίνηση.
Ερεθίζουν την μνήμη και την σκέψη.
Σε κάνουν να τα θυμάσαι τόσο έντονα.
Κοινός παρονομαστής με τον Θάνο είναι ότι η τέχνη εκφράζει όσα ζούμε και όσα φοβόμαστε, καθώς και όσα δεν έχουν αναδυθεί ακόμα.
Και όλα αυτά εδώ σε έναν τόπο χρόνια παραμορφωμένο,
θαμπό, υπό κατάρρευση, γεμάτο από ενορχηστρωμένες αντιφατικές φωνές να κατακλύζουν την παρακμή του.
Φωνές ενοχικές που ποτίζουν την λυτρωτική αναισθησία, μετά την αναβάπτισή τους στο καθαγιαστικό υγρό, στοχεύοντας στο λυτρωτικό κενό της μνήμης τους.
Με εκτίμηση
Μιχάλης Σπανίδης
Εκδότης-Βιβλιοπώλης



EmoticonEmoticon