Το εξώφυλλο, πολύχρωμο.
Στις εσωτερικές σελίδες, πλάι σε άρθρα για τα "πιο in
στέκια", τα "poetry slam events", το πόσο
"απελευθερωμένοι" και γεμάτοι "θετική ενέργεια" είμαστε, τη
νέα έκδοση ενός Βρετανού συγγραφέα, το Pride του Τελ Αβίβ, την πρωτοποριακή
θεατρική παράσταση κάποιου καλλιτέχνη, κάποιον ψυχολόγο και τις 69 στάσεις για
πρωκτικό οργασμό έναντια στην κατάθλιψη, το πράγμα, αρχίζει και πάει
βαθύτερα...
Ξαφνικά, ανακαλύπτουμε άρθρα που, εκτός από την λατρεία στην
"εναλλακτικότητα", μας λένε πως, τα πάντα, "είναι επιλογή μας"
(γνωστό τσιτάτο στο life coaching).
Παρακάτω, διαβάζουμε για "την εξωτική φυλή του
διαδηλωτή", που "δεν μας αφήνει να κινηθούμε στο κέντρο της πόλης, με
τις ντουντούκες, τα συνθήματα, την ακαλαισθησία, τις καταστροφές και την απειλή
για τη Δημοκρατία που κουβαλάει μέσα της"...
Κι όλα αυτά, γραμμένα από συντάκτες που ξεστομίζουν, στην
ουσία, μέχρι και το να κλείσουν π.χ., τα μικρά θέατρα, διότι "δεν μπορούν
να επιβιώσουν" (πάντα, προς όφελος των μεγάλων παραγωγών, βεβαίως -
βεβαίως!)...
Αυτό που περιγράφεται παραπάνω, και πλασάρεται ως
"έντυπο για την τέχνη", αποτελεί, στην ουσία την "κουλτούρα του
free press" και του "εξευγενισμού" ("gentrification, όπως
λέμε και στο χωριό μου, τη Γενισέα!), που βλέπουμε, στις μέρες μας.
Έντυπα και ιστοσελίδες, που μέσα από το ήπιο ύφος και την
εναλλακτική (υποτίθεται) άποψη, μας αναδεικνύουν, το πόσο
"αψεγάδιαστη" είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία, το πόσο όμορφες είναι
οι "Δυτικές αξίες" ημών των Ευρωπαίων, και κάθε λογής
"συμμάχων" μας...
Κάπου 'κει, ανάμεσα, βαφτίζεται "τοξικός" και
"ξεπερασμένος", ο οποιοσδήποτε λαϊκός αγώνας και οτιδήποτε το ταξικό.
Είναι, ακριβώς αυτό που, προσωπικά, αποκαλώ
"χιπστεροκουλτούρα", αυτό το ύπουλο φαινόμενο της εποχής του
νεοφιλελευθερισμού, το οποίο κρύβεται κάτω από "Στέγες" και πίσω απο
"Ιδρύματα", βαφτίζοντας, ταυτόχρονα, τον πολιτικοποιημένο με ταξικά
κριτήρια άνθρωπο, "άκαμπτο", "παλιομοδίτη",
"δογματικό", ένα άτομο που έρχεται σε αντιπαράθεση με τις
"σύγχρονες ιδέες".
Ατελείωτες αναλύσεις, εν ολίγοις, με έναν στόχο. Την επικράτηση
του ατομικισμού εις βάρος του συλλογικού, την "αποπολιτικοποίηση"
που, πίσω της, φωλιάζει ο νεοφιλελευθερισμός κι η Συντήρηση (πολλές φορές με
"Κεντρώο" προσωπείο).
Πρόκειται, δηλαδή, για μια καταχθόνια μάστιγα, κρυμμένη πίσω
από "γράμματα", "τέχνη", "κουλτούρα", η οποία
παρουσιάζεται, πάντα, με υπερβολική ευγένεια και ψεύτικα χαμόγελα, ακόμη κι
ανάμεσα σε στίχους ποίησης...
Γρηγόρης Καραγιαννίδης

EmoticonEmoticon