Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, ας θυμηθώ και κάτι που αφορά τη δική μου οικογένεια και την ιστορία του τόπου μας, της Ξάνθης.
Διαβάζοντας ιστορικές μαρτυρίες για τις αρπαγές περιουσιών κατά τη σκληρή βουλγαρική κατοχή, στάθηκα σε μια αναφορά που με αγγίζει προσωπικά. Ανάμεσα στα τρακτέρ που αφαιρέθηκαν βίαια από την περιοχή και στάλθηκαν στη Βουλγαρία ήταν και τρακτέρ που ανήκαν στον παππού μου, Χαράλαμπο Ευστρατίου, και σε άλλους ιδιοκτήτες.
Για κάποιους μπορεί να ήταν απλώς αγροτικά μηχανήματα. Για μένα, όμως, αυτή η αναφορά είναι κάτι περισσότερο. Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας της οικογένειάς μου, μια υπενθύμιση των όσων πέρασαν οι προηγούμενες γενιές και των κόπων που χάθηκαν μέσα στη βία και την αδικία της κατοχής.
Δεν έζησα εκείνες τις εποχές, αλλά νιώθω πως έχω χρέος να γνωρίζω και να θυμάμαι όσα συνέβησαν στον τόπο μου και στην οικογένειά μου. Γιατί η ιστορία δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία και στα αρχεία. Βρίσκεται και στις αφηγήσεις της Γιαγιάς μου, στις μνήμες των οικογενειών μας και στις αδικίες που σημάδεψαν τις ζωές τους.
Αυτές τις ημέρες, που τιμούμε το ιστορικό «ΟΧΙ» του Ελληνικού λαού, σκέφτομαι πως η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η ειρήνη δεν είναι αυτονόητα αγαθά. Είναι αξίες που κατακτήθηκαν με θυσίες και που έχουμε ευθύνη να διαφυλάξουμε.
Για τον παππού μου, για την οικογένειά μου, για την Ξάνθη μας. Για όλους εκείνους που έζησαν τις δυσκολίες μιας σκληρής Βουλγάρικης κατοχής και άφησαν πίσω τους μια ιστορία που αξίζει να θυμόμαστε.
Η μνήμη είναι χρέος μας. Γιατί ένας λαός που ξεχνά την ιστορία του κινδυνεύει να χάσει ένα κομμάτι της ταυτότητάς του.
Χρόνια Πολλά Ελλάδα !!!
Χρόνια Πολλά Ξάνθη !!!


EmoticonEmoticon